Categories
Uncategorised

Transfobie op de Werkvloer Transphobia in the Workplace

De kamp van Violet tegen de transfobie van werkgevers GXO Logistics en uitzendbureau E&A.

English following under Dutch

Wij zien dat de uitbuiting van arbeidsmigranten hardnekkig is en dat vooral hierbij uitzendbureaus een centrale rol spelen. Hierbij zien wij ook dat fundamentele rechten geschonden worden. Hoewel de overheid naar aanleiding van het in 2020 verschenen rapport Aanjaagteam Bescherming Arbeidsmigranten (Commissie Roemer) zich heeft voorgenomen om uitbuiting aan te pakken, bevinden we ons nu 6 jaar lang in een schemergebied. De voorgestelde maatregelen treden pas in 2027 en 2028 in werking en gaan wat ons betreft niet ver genoeg. Tot die tijd zien wij vooral de uitbuiting welig tieren. Zoals ook in onze recente zaak tegen GXO Tilburg en E&A uitzendbureau. 

Cowboys in de uitzendbranche

Binnen Europa heeft Nederland de minste regelingen ter bescherming van arbeidsmigranten (Pijpers, 2010). Vanaf de jaren 90 zien we een enorm afbraakbeleid ten aanzien van de rechten van arbeidsmigranten. Het dieptepunt hiervan was de invoering van de Wet allocatie arbeidskrachten door intermediairs (WAADI)  in 1998. Met de invoering van de WAADI verdween onder meer de vergunningsplicht voor uitzendbureaus, waar voor die tijd uitzendbureaus een vergunning nodig hadden om arbeiders bij werkgevers te plaatsen. Om uitbuiting te voorkomen tooide men de Nederlandse Arbeidsinspectie op.

Zoals verwacht zette de WAADI de deur wagenwijd open voor cowboys in de uitzendbranche. Na afschaffing van de vergunningsplicht groeide het aantal uitzendbureaus van een paar duizend tot tienduizenden uitzendbureaus. Uiteraard groeide hiermee het aantal malafide uitzendbureaus ook. Echter, de slagkracht van de Nederlandse Arbeidsinspectie groeide niet mee met de explosie van uitzendbureaus. Als gevolg hiervan kan de Nederlandse Arbeidsinspectie amper handhaven. En in de uitzonderlijke gevallen dat een malafide uitzendbureau wel wordt aangepakt, gaat deze vaak verder onder een andere naam. Daarbij doen uitzendbureaus veel aan regime-shopping: Nederlandse uitzendbureau vestigen zich in een land met lagere minimumlonen (bijvoorbeeld Polen, Griekenland, en Portugal) en bieden arbeidsmigranten contracten aan waarbij het arbeidsrecht van het host-land van toepassing is. Op de werkvloer leidt dat tot de situatie dat verschillende arbeiders verschillend uitbetaald krijgen voor hetzelfde werk; bijvoorbeeld, waar een Nederlandse pijpfitter in 2014 € 13,13 per uur ontving, ontving een Poolse pijpfitter –voor hetzelfde werk– slechts € 9,54 per uur (Berntsen & Lillie, 2014).

Naast het bovenstaande zorgde de WAADI ervoor dat het gemakkelijker werd om als uitzendbureau andere taken op te pakken. Waar uitzendbureaus voorheen enkel aan arbeidsbemiddeling mochten doen, mochten zij na 1998 ook taken rondom huisvesting, vervoer, verzekering, en recruitment oppakken.  De huisvesting vindt grotendeels plaats op verouderde vakantieparken en afgelegen industrieterreinen. Arbeidsmigranten raken hierdoor geïsoleerd van de buitenwereld. Organiseren met belangenorganisaties wordt hierdoor bemoeilijkt.

Ondanks het bovenstaande zien we dat een aantal arbeiders de weg naar Horeca United/Vloerwerk weet te vinden. Wat opvalt is dat uitzendbureaus arbeidsconflicten afreageren met consequenties in huisvesting en vervoer. In bijna alle gevallen worden arbeiders uit hun woning gezet na een arbeidsconflict en mogen ze ook geen gebruik maken van de vervoersservices. Daarnaast zien we dat er veel discriminatie voorkomt. Arbeiders worden gediscrimineerd op grond van lichamelijk beperkingen en hun seksualiteit.

Trans-Discriminatie

Nederland heeft een ambigue positie ten aanzien van LGBTQIA+ rechten. Terwijl Nederland zich op de borst klopt ten aanzien van progressieve politiek (e.g. homohuwelijk, pride, non-binairheid in het paspoort) is er in de dagelijkse praktijk meer discriminatie ten aanzien van  LGBTQIA+ personen; met name transpersonen. Zo verliezen Nederlandse transvrouwen na hun transitie gemiddeld 20% van hun jaarinkomen (Geijtenbeek en Plug, 2018) en ervaart 50% dagelijkse discriminatie (zie artikel hier). Op de werkvloer stellen Nederlandse transvrouwen dat zij vooral vijandige reacties van de werkgever ervaren. Wat hier opvalt is dat zij vooral een verandering in sociale status ervaren: op het moment dat zij als vrouw door het leven gaan worden zij minder serieus genomen en minder gerespecteerd (Verbeek et al., 2020). Hoewel studies rondom trans arbeidsmigranten ontbreken, zien wij dat al het bovenstaande ook van toepassing is in de zaken waar wij mee werken. Daarbij spelen er een aantal factoren mee die de precariteit van trans arbeidsmigranten versterken. Met name in onze huidige campagne is de koppeling tussen huisvesting en arbeid het grootste probleem.

Campagne

Violet is een trans vrouw uit Griekenland die op de vlucht was voor transfobe intimidatie. Hoewel ze open was over haar genderidentiteit, werd haar de toegang tot het damestoilet en de kleedkamers voor vrouwen geweigerd; bovendien werd ze ondergebracht in een afdeling voor mannen in de personeelshuisvesting. Dit is in strijd met de Nederlandse en Europese regels tegen discriminatie op basis van genderidentiteit. Toen ze dit aankaartte bij de HR-afdeling van haar werkgever, kreeg ze te horen dat het bedrijfsbeleid voorschrijft dat mensen worden behandeld “in overeenstemming met het geslacht op hun officiële identiteitsdocumenten” – documenten die ze pas kan laten aanpassen nadat ze ten minste een jaar in het land verblijft. Na maandenlang overleg met haar werkgevers werd ze uiteindelijk verplaatst naar een gemengde woonruimte en mocht ze het damestoilet gebruiken.

Ze bleef echter uitgesloten van de kleedkamers voor vrouwen, werd in de administratie voor de 50/50-genderverdeling in de woonruimte als man geregistreerd, en kreeg te horen dat ze bij confrontaties in het toilet haar excuses moest aanbieden en de ruimte moest verlaten. De psychologische belasting die Violet moest dragen om zaken op te eisen die voor anderen vanzelfsprekend zijn – in combinatie met de toch al zware werkomstandigheden in het betreffende magazijn – zorgde ervoor dat ze haar werk niet naar behoren kon uitvoeren. Dit leidde uiteindelijk tot de beëindiging van haar arbeidsovereenkomst, waardoor ze met een opzegtermijn van slechts één week zowel haar baan als haar huisvesting verloor. Vier maanden later heeft Violet nog steeds geen stabiele woonplek of een vast inkomen kunnen vinden.

Als Horeca United zullen wij rondom deze casus een infoavond houden, om de 13e December in de MKZ in Amsterdam.

Violet’s struggle against the discriminatory employers GXO Logistics and E&A Uitzendbureau.

English version of article

Exploitation of labor migrants in the Netherlands is intensive and institutionalized, and temporal employment agencies play a central role in this. This exploitation includes violating fundamental human rights of workers, not just wage theft. 6 years after the 2020 report “Aanjagteam Bescherming Arbeidsmigranten” (Roemer Commission), where the government committed to addressing labor exploitation, we are still in the twilight zone with no results. The proposed measures only take effect in 2027 and 2028 and do not begin to even address the issues at hand. Until that time comes, we see exploitation continuing to thrive as an integral part of the Dutch labor market. For example, see our most recent campaign against GXO Logistics Tilburg and E&A temp agency. 

Cowboys in The Temp Agency Sector

The Netherlands have some of the weakest protections for labor migrants in the whole EU (Pijpers, 2010). Since the 90’s we see policies systematically dismantling labor migrant rights in the national framework. The lowest moment of this was the introduction of the WAADI (law for the allocation of agency workers through intermediaries) in 1998. Mandatory licensing for temp agencies, for example, was dropped after the implementation of WAADI. Temp agencies no longer needed any kind of license to place workers with employers. To prevent exploitation, the labor inspection would have to become involved. 

As expected, the WAADI left the door wide open for the cowboys of the temp agency sector. As soon as the licensing obligation was removed, the number of temp agencies in the Netherlands shot from a couple thousand to tens of thousands. Of course, many thousands of these are identified as predatory, exploitative agencies. The power of the Dutch labor inspection agency, however, did not grow in proportion to this huge increase in temp agencies. As a result, the labor inspection cannot regulate the sector effectively. And in the exceptional case that a predatory agency is indeed caught, they simply continue their operation under a new name. In addition temp agencies engage in regime-shopping: Dutch agencies establish themselves in countries with lower wages (Poland, Greece, and Portugal, for example) and offer labor migrants contracts according to this host country’s labor legislation. On the work floor, this leads to different workers having different compensation for the same work. For example, when a Dutch pipefitter received an hourly wage of 13,13 in 2014, a Polish pipefitter received only 9,54 hourly for the same work (Berntsen & Lillie, 2014). 

Other than the wage problem, WAADI also made it easier for temp agencies to widen their range of activity. Whereas before temp agencies could only act as intermediaries between workers and employers, after 1998 they could also take on responsibilities like housing, transport, insurance, and recruitment of workers. The housing is mostly in old vacation parks and remote industrial areas. The workers are isolated from the outside world here, and organising with advocacy groups becomes more difficult.

Despite these conditions, we see that some workers still find their way to Horeca United/Vloerwerk. A noticeable pattern is that these temp agencies often react to labor conflicts by restricting access to housing and transport. In almost all cases we have contact with, workers were thrown out of their housing after a labor conflict, and they were also not allowed to make use of the transport services. In addition to this kind of retribution, we also see a high rate of discrimination. Workers are discriminated against based on their physical limitations or their gender and sexual identity.

Anti-Trans Discrimination

LGBTQIA+ rights have an ambiguous position in the Netherlands. Even though the Netherlands beats its chest about progressive policies (e.g. gay marriage, pride events, non-binarity as a gender marker in passports), discrimination of LGBTQIA+ people is common in daily practice – especially of trans individuals. Dutch trans women report losing an average of 20% of their yearly income after transitioning (Geijtenbeek en Plug, 2018) and around 50% report facing daily discrimination (see article here). On the work floor Dutch trans women report mainly facing discrimination from their employers. Most notably, these women point to a change in social status: when going through their work lives openly as women, they are taken less seriously and are less respected (Verbreek et al., 2020). Even though there is little research on trans labor migrants, our contact with workers proves that the facts mentioned above are applicable to the cases we work with. There are also other factors that intensify the precarity of trans labor migrants. In particular, our current campaign demosntrates how the link between work contracts and housing is one of the biggest problems these workers face. 

Campaign Against Intermediaries GXO and E&A 

Violet is a trans woman from Greece who was fleeing transphobic harassment. Despite being upfront about her gender identity, she was denied access to the women’s restroom and changing rooms, and was placed in an all-men section of the workers dorms. This violates the rules regarding gender identity based discrimination, but even when she pointed that out to her job’s HR department, she was told that it is the company’s policy to treat people “in accordance to the gender in their identification”, which she cannot update until after spending at least one year in the country.

After months of going back and forth with her employers, she was eventually moved to a mixed dorm and allowed to use the women’s restroom – but still not allowed to use the women’s changing room, was listed as a man for the 50-50 gender ratio of the dorm, and was told that in case of confrontations in the restroom, she should apologize and leave the restroom. The psychological labour that Violet took in order to demand what others take for granted, when combined with the already intense working conditions of the warehouse in question, caused her to underperform in her duties and ultimately led to the termination of her employment contract, losing both her job and housing at the same time with just one week’s notice. 4 months later and Violet has found neither stable housing nor a stable source of income.

As Horeca United we will be having an information evening with Violet about her case at the MKZ in Amsterdam, on the 13th of December.